Skip to main content
Sanal Silahlar

Sanal Silahlar

“Kalabalık değiliz. Her şey için başkasını suçlayanların ülkesinde her şey için kendini suçlayanlardan ibaret küçük bir kitleyiz. En büyük mutsuzluğu başkalarının mutluluğu olanların yurdunda küçük bir ilçe nüfusu kadarız, “Mutlu olsunlar da düşsünler yakamızdan” diyenlerdeniz.” Ece Temelkuranın bu sözünü not etmişim bir zamanlar… Nerden mi aklıma geldi? Klavyeyi bile başkasının mutsuzluğundan beslenebilmek için bir araç haline getiren bir karakter özelliği oluşmuş durumda. Bunlar ne kendine ne başkasına faydalı hiç bir şey üretemiyor olmanın verdiği çaresizlikle; hani sanki, klavye başında bekliyor da kime saldırsam, eleştiri adı altında kime zehrimi akıtsam diye bekleyen bir güruh.

Aslında bir bakıma da iyi bir mecra mı sanal dünya diyorum, eskiden ne yapıyordu bu insanlar? Sokakta, ailede şiddet formatı evrilmiş olabilir mi? Daha zararsız bir şekilde öfkelerini, kötülüklerini boşaltıyor olabilirler mi?

Canım sıkkın değil, artık üzülmüyorum bunlara, alıştım. Ama öyle bir düşündüm işte… Sayımızın artacağına ve pozitif, hayra hizmet eden insanların çoğalacağına dair umudumu koruyorum ben yine de…

Related Posts

Şimdi’nin Gücü

Kaçırma Gözlerini

Size bir tüyo; karşınızdaki, gözlerini kaçırmadan ne kadar gözlerinizin içine bakabiliyor, buna bakın... Ben bunu...

Benim Hikayem

Bugün 17 Kasım Dünya Prematüre Günü... 38 yıl önce ben... BENİM HİKAYEM... Bu fotoğrafta, 1...

Leave a reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.