Skip to main content
Çözüm ?

Çözüm ?

Yine acil serviste, görevi başında, bir meslektaşım, bir hasta yakını tarafından silahla vuruldu. Sebep;sıra tartışması…

Çözüm ne?

1.Doktorların silah taşıması mı? Hayır. Mecburi hizmette vali bey bana bizzat kendisi taşıma ruhsatı verdi çünkü saldırıya uğradım. (Ayrıntısına girmeyeceğim ama düşündüğünüz gibi değil, yapan oranın halkından değil) Ankara, MKE de, bir kadının taşıyabileceği bir silah ve de kullanma eğitimi verildi. 1 yıl kadar belimde taşıdım ama hiç sevemedim. Dönünce de bulundurmaya bile çevirmek istemedim ve babama hibe ettim.

2. Çözüm alo bilmem kaç, acil dr. saldırı hattı kurulması mı? O nun da gerekli olduğunu ama çok işe yaramayacağını düşünüyorum.

Tek bir çözüm var; tamamen kopmuş olan hasta-doktor ilişkisi ve de güvenini yeniden kafalarda ve yüreklerde tesis etmek.

Bir çok tıp fakültesi öğrencisi kardeşimle mesajlaşıyorum, onlarla konuşmaya gidiyorum. Hepsi çok ümitsiz. “Banu abla hep sizin gibi bir dr. Olmak istedim, ben de Afrika’ya yardım eli uzatmak istiyorum” diyen bir lise ya da tıp fakültesi öğrencisinin ikinci cümlesi; “kendinizi nasıl koruyorsunuz, muayenelerde kapıyı mı kilitliyorsunuz?” oluyor. Hadi biz iki taraf olarak da sıkıntı çekiyoruz ama arkadan gelen nesle bunu yapmaya ne hakkımız var?

Bence, hep söylediğim gibi, iyi dr, iyi mühendis, iyi öğretmen vs. olabilmenin en önemli şartı “iyi insan” olabilmek. Elbette hepimizin (ben de dahil) arada kötü doktor anılarımız oldu ama bu iyileri de görmemizi engellememeli. “İyi insan” ve iyi bir doktor olabilme yoluna çıkan bu pırlanta gibi çocukların umudunu kırmayalım. Bunun bireysel değil sistemin bir sorunu olduğunu fark edelim artık.

Benim tuzum kuru tabii. Özel muayenehanemde çalışıyorum. Ne “cironuz bu hafta düştü, doktor hanım” diyen doktor olmadığı için zaten beni anlayamayacak bir patronla muhatabım ne günde 70-80 hasta bakmak zorundayım ne de okul taksidini düşünmek zorunda olduğum çocuğum var. Sadece kendi sorumluluğum olduğu için yediğim bir topan ekmek bana yeterli. Günde 40 hasta bile balmak zorunda olsam, böyle güleryüzlü olamayacağıma eminim. Hem de içimden ne tür bir cadı çıkabileceğine de ??? (tecrübeyle sabittir.) …

Zaten başaramayınca son çare olarak muayenehaneciliğe geçtim. O koşullarda çalışan arkadaşlarımı takdir ediyorum, ben başaramamıştım.

Yani sorun suratsız, ilgisiz dr. meselesi değil, sistem meselesi. İnşallah bu konuda siyasi düzeltmeler yapılabilir. Ne ara kaybettiğimizi bilemediğim insanlığımızı az da olsa geri kazanabiliriz…

Tıp fakültelerinde, iletişim ve deontoloji eğitimine mi ağırlık verelim dövüş sanatları ve silah kullanma eğitimlerine mi? Karar hepimizin…

Hepimizin kötü anıları olabileceğini biliyorum ama ne olur artık hatırlamayı ve tartışmayı bırakıp çözüm üretelim. Herkes az da olsa bir daha takkesini önüne koysun. Geleceğimiz çocuklarımız bu umutsuzluğu haketmiyor…

Related Posts

Muayene Halleri…

Bu da muayenehane halleri... Meleğim Yaren'e "lasta" pozisyonunu öğretirken... Paraşütte uçaktan çıkış sonrası, serbest düşüş...

Reklamlar :(

Facebook sayfama bir reklam düşmüş. Bu noktaya geldik mi? Ya da ne zaman geldik? Niye...

Haklı Öfke’miz

Hepimiz haklı öfkemizle sosyal medyada gaza geliyoruz. Ne yapacağımızı bilemez durumdayız. Evde olmak ve rutin...

Leave a reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.